İçim de saklı duran , saklandığım bu şehirde

yaşamsal davranış biçimlerinden geriye büyümekten değil

içimde ki sesi yitirmekten korkan

bir ‘’ben’’ kaldım …

Ne esrem var,ne ötrem ..

Ne beni durduran cezmim,

Ne bana ben katan bir şeddem var ..

Ne elimi tutan bir harf,

Ne anlam katan bir harekem ..

Kalakaldım sayfalar ortasında,

Bir okuyan bekledim,

Bir hıfzeden belki..

Gölgesini istedim bir dostun med gibi..

SIZIM ELİF SIZISI...

Rabbim ben artık seslerin ortasında sessizliği arayanlardanım

Gördüklerimin yaşadıklarımın sancısını hissedemez oldum

Yalvarıyorum ölümü unutmadan ellerimden tut

Yoksa düşeceğim …

 (alıntı)